De eerste tegel
is de
belangrijkste
Trinidad, 22 mei 2013
“Klus van een dag of twee”, zei de tegelzetter van te voren.
512 tegels voor de keuken en gang, geel met een wit geometrisch motief.
Eindelijk zou Eva rustig door huis kunnen kruipen zonder haar knietjes open te
halen aan het ruwe, kale beton. Aangezien een vloer leggen veel stof betekent,
heel veel stof en de hele dag bouwvakkers over de vloer, besloten wij onszelf
te tracteren op twee nachtjes all-inclusive aan het strand. In een blauwe
afgeragde oldtimer vertrokken wij (na een lunch van een pizza de 5 pesos) naar
hotel Costasur, een oude bekende uit mijn reisbegeleiderstijd.
Eduardo had ’s
ochtends de albañiles op weg geholpen, want zoals ik leerde is de eerste tegel
de allerbelangrijkste. Aangekomen in het hotel verruilden we snel de
tweepersoonskamer (krap kamertje met twee eenpersoons bedden) die ons was
toebedeeld voor een ruime bungalow aan het strand (lang leve het laagseizoen!),
we lieten ons gewillig een blauw plastic bandje om onze pols doen (behalve dan
Sofia he – tja, als ie nou roze geweest was), Eduardo waste het cement uit zijn
haar en het leek zowaar wel vakantie! Sofia en Eva genoten van het strand en
het zwembad en ’s avonds zaten wij met een slappe piña colada of mojito op het
terrasje voor het huisje, met uitzicht op de zee, waar kleine vissersbootjes
door de maan verlicht werden.
Na twee heerlijk uitgeruste dagen togen we terug naar
Trinidad, maar het werk aan de vloer bleek iets te optimistisch te zijn
ingeschat, de gang zag er al aardig uit, maar de ondervloer van de keuken bleek
te hoog te zijn, waardoor ze een halve dag bezig waren met het wegbikken van het
beton (dat overigens door exact dezelfde albañil was geplaatst) om de tegels te
kunnen leggen. Daarnaast bleek het huis ook geen enkele rechte hoek te hebben,
waardoor de randen langs de muur allemaal opgevuld moesten worden met schuin
doorgezaagde tegels. Het huis was gehuld in een grote stofwolk, drie
bouwvakkers op hun knieën berekenend waar welke tegel doorgezaagd moest worden
om het patroon mooi te laten doorlopen, sigarettenpeuk in de mondhoek, de
leider van het stel volledig bedekt door een fijne witte stoflaag, Eduardo al
roerend in de betonmix en Arelys ondertussen met het Chinese kookplaatje rijst
met bonen en sterke koffie kokend in een vrij hoekje.
Uiteindelijk moesten we nog drie dagen kamperen bij Sofia’s madrina, waar we de dag doorbrachten – tot grote
vreugde van Sofia want de hele dag met haar nichtje Marian optrekken – om na
bad en eten pas weer huiswaarts te gaan, waar we ons dan voorzichtig een weg
baanden langs de versgelegde tegels. Eva maakte kennis met de kippen en varkens
in de achtertuin en liet zich braaf door neefjes, nichtjes en (oud)tantes
ronddragen en Sofia deed de afwas (ja echt!) en bakte cake in de snelkookpan
met haar madrina. Dinsdagavond was het eindelijk klaar, om 10 uur ’s avonds en
vandaag zijn we de hele dag bezig geweest met de centimeter dikke stoflaag
overal af poetsen en de cementresten van de vloer boenen. Wat een klus, maar nu
hebben we toch wel een prachtige vloer, komt dat zien!
Maar voordat we ons in dit construcción avontuur (overigens
hét gespreksonderwerp op straat; iedereen is druk bezig met de een of andere
verbouwing, “ faja’o con la construcción”; Trinidad bouwt!) stortten was het
eerst nog feest. Op 12 mei was het Moederdag en werd Eva 1 jaar. Op Moederdag
wordt hier groots uitgepakt, mensen geven kitscherige kaartjes met lieve wensen
een kadootjes aan alle moeders in de familie en vriendenkring. Al dagenlang
stonden er lange rijen bij de parfum- en zeepafdelingen van de “chopis” en ook
allerlei decoraties en frutsels voor in huis vonden gretig aftrek. Wij vierden
Moederdag met een familiediner – waar overigens de moeders gewoon allemaal
stonden te koken, dweilen en af te wassen, maar het was erg gezellig en erg a
lo cubano. Geroosterd varken en arroz congrí en muzikaal ondersteund met gitaar
en zang op de patio. Eva nam de maracas voor haar rekening, maar de rest van de
jongere generatie (Sofia en Marian) danste liever Gangnam Style bij de computer
op de bovenverdieping van het huis. Een dag eerder hadden we al Eva’s
verjaardag gevierd met een grote roze taart, ballonnen aan de muur, croquetas
en ensalada fría (koude schotel van spagghetti met mayo, ham en ananas) en een
paar buurtkindjes en neefjes en nichtjes voor de feestvreugde.
En uiteraard met
uitgebreide fotosessie rondom de feestelijke gedekte tafel, waarbij ik mij in
allerlei kronkels moest wringen om mij achter Eva te kunnen verstoppen en haar zo vast te houden dat zij ook in haar
eentje op de foto kon. Net wakker staat ze een beetje beduusd op de foto’s,
toen ze eenmaal echt wakker was, gingen uiteraard onmiddellijk twee kleine
handjes richting de taart. De fotosessie was aan Sofia niet besteed - alhoewel
ze zich uiteindelijk toch vrijwillig op de foto liet zetten bij het uitblazen
van het kaarsje- maar ze rende joelend met alle kindjes die op bezoek waren en
de ballonnen door het huis en over de patio. Het was een fijn feest, maar wat
hadden we jullie er allemaal graag ook voor uitgenodigd!
FLOOR
Geen opmerkingen:
Een reactie posten