Eindelijk!

De eerste

Cubaanse

schooldag

 

Blij poseert 'mima' Sofia op haar eerste schooldag. FOTO FLOOR

Twee weken geleden was het dan eindelijk zo ver: Sofia’s eerste schooldag! Het schooljaar was begin september al gestart, maar dankzij starre bureaucraten, onduidelijke overheidsprocedures en onwillige gemeentelijke onderwijsmedewerkers mocht Sofia niet met alle andere pioneritos (basisschoolleerlingen) het schooljaar beginnen. Wekenlang renden Eduardo en ik van de ene instantie naar de andere om toestemming te krijgen voor Sofia om naar school te mogen, maar pas na ettelijke bezoekjes aan de provinciehoofdstad en verschillende telefoontjes naar Havana, kregen we dan toch de vereiste autorisatie. Eerst hadden we Sofia nog wijs proberen te maken dat haar school nog niet begonnen was, maar ze had natuurlijk donders goed door wat er aan de hand was. “Ik kan nog niet naar school want ik heb geen papeles (papieren)”, zei ze wijs als iemand er naar vroeg. Maar ondertussen popelde ze om te beginnen en vroeg ze elke dag wanneer ze nu eindelijk naar school mocht.

 Het duurde even, maar we konden wel vast aan de slag met de lijst van aan te schaffen spulletjes die we van school hadden gekregen:
 
* twee kleine handdoekjes met lus
* twee stoffen servetten
* placemat
* plastic schortje
* klein tasje voor het tussendoortje
* muziekinstrument
* kleine bal
* dansschoentjes
* kleren om in de moestuin te werken
* gymkleren (wit broekje en hemdje)
* schoenendoos
* map om werkjes in op te bergen

Het meeste konden we gelukkig wel weer via de uitgebreide kennissenkring van de familie laten maken van een groot stuk plastic, een paar hydrofiele luiers van de HEMA, een paar oude lappen stof en een wit laken. We hadden van school ook al drie echte schoolboeken gekregen – voorbereidend rekenen, voorbereidend schrijven en ruimtelijk inzicht - en een schriftje, die we netjes gekaft weer bij de juffen moesten inleveren.

 

En toen was het zover: op een woensdag half september gingen we voor het eerst, 8 uur ’s ochtends, Sofia in haar pas gestreken uniform, haren netjes gekamd, witte sokken, dichte schoenen. Die eerste ochtend was het wel een beetje spannend en moest ze een paar tranen laten toe we afscheid namen en haar bij juf Irmina en juf Rogelina achterlieten terwijl ze ochtendgymnastiek in het dauwnatte gras deden, maar toen ik haar voor de lunch weer kwam ophalen, was ze razend enthousiast. “Mama, de jongens heten op school varones (=jongens) en de meisjes mima (=liefje)!” Sindsdien gaat ze zingend naar school en laat zich elke dag gewillig kammen en aankleden. Zo’n schooluniform heet toch ook wel zijn voordelen, er is ’s ochtends nooit discussie over de kledingkeuze. Wel heeft mama er nu verplicht een nieuwe hobby bij: elke avond witte bloesjes strijken.

 Sofia vertelt bijna elke dag dat ze weer een nieuw vriendje heeft gemaakt, hoewel ze de jongens een beetje stout en wild vindt. Ze speelt kok, moeder of manicuri, doet scheur- en schrijfoefeningen, loopt als een cangrejito (krab) en heeft al een heleboel nieuwe liedjes geleerd. Maar ze vond het maar niks dat een jongetje turista tegen haar gezegd had. “Nee hoor, ik ben holandesa én cubana”, had ze geantwoord en zo is het natuurlijk maar net.     

  

FLOOR