Pianowerkplaats
met het zweet
op de blote rug
Trinidad, 30 juli 2013
Het was een gek begin van de zomer. Eerst was het dagenlang
grijs en miezerde het van ’s ochtend vroeg tot ’s avonds, een hardnekkig
langtrekkend lagedrukgebied. Vervolgens vielen we om beurten ten prooi aan een
vervelende griep, een echte griep compleet met snotneus, keelpijn en koorts.
Dat hadden we niet verwacht hier in de tropen! Daarna trokken de resten van
tropische storm Chantal over, weer regen. Maar nu is het sinds een week of wat
dan toch echt zomer. Het is warm en vochtig overdag en af en toe valt er ’s
avonds een stevige stortbui die de boel weer een beetje opfrist.
 |
| Niet alleen blote ruggen, ook nog het begin van een heus bouwvakkersdecolleté! Foto FLOOR |
 |
| Ja, die banaan is de pisang! Foto FLOOR |
Ondanks de zomerhitte werd er hard gewerkt in huize Cornelio.
Twee albañiles (metselaars) bouwden
met het zweet op de blote rug een (piano)werkplaats in de achtertuin. Eerst
werden er een stuk of acht bananenbomen omgehakt (met de machete en met pijn in
het hart).
 |
| Laat die muur maar eens effe drogen. Foto FLOOR |
 |
| Cubaanse Zjeng aoaoaon de geng! Foto FLOOR |
Daarna begon het avontuur om alle bouwmaterialen bij elkaar te
verzamelen, want je weet hier maar nooit waar er iets te krijgen valt. Dan is
opeens het cement weer schaars, dan blijkt het opgekocht te zijn door
tussenhandelaren die het in kleinere zakken scheppen en voor een hogere prijs
verkopen, dan staat er ineens een paard en wagen voor de deur met de vraag of
we nog een paar kubieke meter zand nodig hebben. Om alles bij elkaar te
verzamelen heb je een mengeling nodig van geluk, het kennen van de juiste carretoneros (bestuurders van de
paardenwagens die voor het transport van bouwmateriaal zorgen) en op het juiste
moment op de juiste plek weten te zijn.
 |
| Met de tropenzon bijna in de lens is toch te zien, dat het opschiet. En lekker vette sjpies! Foto FLOOR |
|
 |
| Een bananenboom heeft het overleefd. Hoera!Foto FLOOR |
Maar uiteindelijk konden de
werkzaamheden toch beginnen. De albañiles leken niet altijd evenveel zin te
hebben om door te werken, maar dat schijnt erbij te horen. Zolang ze aan een
klus werken, kunnen ze rekenen op lunch en meriendas
(tussendoortjes), nee geen trommeltjes met boterhammen hier, werklieden
verwachten een flink bord rijst met bonen tussen de middag.
 |
| Het lijkt erop dat er wat 'grootsch wordt verricht' in Trinidad. Of is dat te koloniaal en te Indisch? Foto FLOOR |
Gelukkig moest er af en toe ook eens een stuk muur of vloer
drogen, waardoor er even pauze was en we gewoon lekker een middagje met de
meiden naar het strand of op de fiets naar de mirador (de uitkijkplaats over de
Valle de los Ingenios, ofwel de Vallei van de Suikermolens) konden. Het gaat
goed met de meiden hier, ze lijken de hitte goed te verdragen en ontpoppen zich
allebei als echte zeemeerminnetjes. Sofia babbelt Spaans alsof ze nooit anders
gedaan heeft en Eva loopt bij-na los. Ook begint ze langzaam wat echte woordjes
te zeggen: awa (water) en nene (kindje) bijvoorbeeld. Ik doe natuurlijk mijn
best om het Nederlands bij te houden; op dit moment zijn de “liedjes van opa”
zoals Sofia ze noemt favoriet en ik word geacht uren achter elkaar “in enen
boom een koekoek” of “de uil zat in de olmen” te zingen. Zelfs Eva zingt al
mee: “koe-koek koe-koek”.
Ondertussen gaat Trinidad gebukt onder een kleine muggenplaag.
Gelukkig had Eduardo nog een oude klamboe van mij ergens in de bagage gepropt,
waar Sofia nu onder slaapt. De lokale autoriteiten doen hun uiterste best om de
muggen te bestrijden en het lijkt iets te helpen. Regelmatig klinkt er een
harde klop op de deur, waarna een kerel met een vervaarlijk uitziend apparaat
binnenstapt en het hele huis in de rook zet. We zijn inmiddels aardig getraind:
we hebben overal oude lakens liggen die we over de bedden, het speelgoed en
losliggende kleren kunnen gooien, aangezien de rook een soort vettig petroleumlaagje
achterlaat. Zodra we het geronk van de fumigación
in de straat horen, wordt als de wiedeweerga alles bedekt, de meiden aangekleed
en gekamd, want na de rookbehandeling wordt je geacht je huis een half uur
dicht te houden en zelf op straat te wachten.
 |
| Nee, geen Ghostbuster, maar een fumigador (uitroker). Muggen worden uitgerookt in Trinidad. Foto FLOOR |
Daar sta je dan, met alle buren
kameraadschappelijk naar de langzaam oplossende slierten rook die uit de kieren
van de ramen en deuren komen te kijken. Ook wordt er streng gecontroleerd of
niemand stilstaande waterplassen op de patio of in de achtertuin heeft. Heb je
je watertanks of varkenshokken niet netjes in orde en worden er muggenlarven
gevonden, kun je een fikse boete verwachten. “La gente de los mosquitos”, de
mensen van de muggen worden ze genoemd, brigades in grijze uniformen die langs
de deuren gaan en de huizen inspecteren.
En zo is het inmiddels bijna augustus.
Natuurlijk werd er niet
alleen gewerkt, maar ook gefeest in huis, want Sofia werd 5 jaar! Er was een
grote zelfgemaakt Nijntje-piñata en een grote (niet zelfgemaakte) taart en er
waren cadeautjes uit Cuba en Nederland. De jarige baalde er wel nogal van dat
niet alle cadeautjes en snoepjes uit de piñata voor haar waren, maar gelukkig
maakten de door lieve vrienden meegebrachte HEMA-ballonnen een hoop goed.
FLOOR
Epiloogje van de nachtredactie:
Ter compensatie van het bittere sneuvelen van acht zoete-bananenbomen in Trinidad de Cuba in de achtertuin van huize Cornelio, heeft de dienstdoende nachtredactie enkele prachtige Zuid-Limburgse bananenbomen in het lieflijke straatgehucht H.in het snikhete dorp S. aan de Geleen gevonden.Deze bomen hebben al de nodige gemene Hollandse winters overleefd, vriezen volledig tot pulp, maar lopen elk voorjaar vrolijk weer uit. Of ze ook bloeien en vrucht dragen, waagt de nachtradiateur te betwijfelen.Nog nooit gezien.
 |
| Je waant je toch in de tropen in straatgehucht H. te S. Foto BUNTER |
|
|
|
|
|
|
 |
| Mira! Nog een in dezelfde voortuin. Ño,impossibile! Foto BUNTER |
B.
